Expedition Arktos: Ο Mike Horn πλησιάζει στο Βόρειο Ακρωτήριο και στο τέλος της αποστολής του

Από 08 Σεπ 2004
Μετά από ένα φρικτό «καλοκαίρι» με θύελλες και ατελείωτες βροχές στις βόρειες ακτές της Σιβηρίας, ο Mike φαίνεται να πλησιάζει προς το τέλος της προσπάθειάς του. Μια σειρά από αντιξοότητες βρήκαν τον σπουδαίο εξερευνητή φέτος το καλοκαίρι στην ατέλειωτη τούνδρα της Σιβηρίας. Ο ίδιος δεν είχε υπολογίσει από πριν ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν τόσο δύσκολα. Ωστόσο χάρη στην εμπειρία και το σθένος του, κατάφερε μέχρι τώρα να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που συνάντησε. Καθώς πλησιάζει στη Θάλασσα Μπάρεντς, όπου θα συναντήσει το ιστιοφόρο σκάφος του για να ολοκληρώσει μ αυτό τον τρόπο την διετή πορεία του στον Αρκτικό Κύκλο, ο Mike συνεχίζει να μάχεται με τα στοιχεία της φύσης μόνος του μ ένα καγιάκ. Όμως, όπως φαίνεται και από τα μηνύματα που στέλνει κάθε βδομάδα, το πάθος του για να τελειώσει αυτή τη σπουδαία αποστολή όπως κι η επιθυμία του να επιστρέψει στη ζεστασιά της οικογένειάς του, αποτελούν την κινητήρια δύναμή του για να συνεχίσει μέχρι το τέλος.

18 Σεπτεμβρίου - Στις 11 Σεπτεμβρίου η ομάδα αποχαιρέτησε τον Mike και για μια ακόμα φορά έμεινε μόνος του. Το trimaran Corsair ήταν το ίδιο που χρησιμοποίησε και στην αποστολή “Latitude Zero”. Το μόνο που περίμενε τώρα ήταν να καλυτερέψουν οι καιρικές συνθήκες για να σαλπάρει προς τη Θάλασσα Barents με προορισμό το Βόρειο Ακρωτήριο.
Τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα όμως. Γιατί τότε ξέσπασαν οι καταιγίδες. Αναφέρει ο Mike: «πάλεψα για 4 μέρες χωρίς να σταματήσω, για να σώσω το σκάφος μου. Ήταν δεμένο στην ακτή αλλά οι άνεμοι ήταν τόσο δυνατοί που το έπαιρναν σε όλες τις κατευθύνσεις. Οι τρεις άγκυρες δεν ήταν αρκετές για να το συγκρατήσουν, τόσο δυνατοί ήταν οι άνεμοι –θα έλεγα περίπου 80km/h!!! Εγώ ο ίδιος πάλεψα όσο μπορούσα για να κρατήσω τον έλεγχο αλλά ήταν αδύνατο. Έκανα 4 μέρες να κοιμηθώ».
Τελικά, όταν κόπασαν οι άνεμοι, ο Mike έκανε έναν έλεγχο και διαπίστωσε ρωγμή 40cm στο κήτος του πλοίου. Το σκάφος ήταν εκτός λειτουργίας πια. Στο μικρό χωριό που βρίσκεται, ζει ένας μόνο ηλικιωμένος κάτοικος, ο οποίος όλες αυτές τις μέρες προσπάθησε να βοηθήσει την κατάσταση. Η λύση όμως βρίσκεται στην Ελβετία όπου η υποστήριξη έφτιαξε ένα κουτί επισκευής, που θα του έστελνε αεροπορικά κι ένα ελικόπτερο θα το μετέφερε μέχρι το Topseda στις 19 του μήνα.

9 Σεπτεμβρίου - Μετά από τρεις μέρες πλεύσης και αφού κάλυψαν 860km θάλασσας, ο Bernard Stamm και το υπόλοιπο πλήρωμα υποστήριξης του Mike, έφτασαν με το «τριμαράν» στο εγκαταλειμμένο χωριό του Topseda, στη χερσόνησο Cheshkaya Guba, στις βόρειες ακτές της Ρωσίας. Σ αυτό το χαμένο χωριουδάκι στην απεραντοσύνη της Ρωσικής γης είναι το ραντεβού του Mike με τους ανθρώπους του. Όλοι οι επιβάτες του ιστιοφόρου συμφώνησαν ότι ο κυβερνήτης (o Bernard Stamm είναι εμπειρότατος ιστιοπλόος –μόλις πριν ένα χρόνο νίκησε σε σόλο αγώνα στο γύρο του κόσμου “Around Alone”), έκανε ένα καταπληκτικό ταξίδι στην άγρια Θάλασσα Barents, με ευνοϊκό άνεμο και κατάφερε να κρατήσει το σκάφος σε όλες τις αντιξοότητες που παρουσιάστηκαν.
Ανάμεσα στα μέλη του πληρώματος βρισκόταν και ο Martin Horn, που θα ξανασυναντούσε τον αδελφό του περίπου μετά από ένα χρόνο! Όταν ο Mike έφτασε με το καγιάκ του στο Topseda η συγκίνηση ήταν έκδηλη: «Ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές της αποστολής» είπε ο Mike, «το να ξαναβρεθείς με τον αδελφό σου, που έχεις να τον δεις ένα χρόνο… είναι καταπληκτικό! Είσαι μόνος για μήνες στο τέλος, κωπηλατώντας στην πιο γυμνή και έρημη γη και μετά εντελώς ξαφνικά βλέπεις τους φίλους σου στη μέση του απόλυτου πουθενά. Δεν μπορώ να περιγράψω πώς αισθάνθηκα αλλά αυτές τις στιγμές θα τις θυμάμαι σ όλη μου τη ζωή». Ο χρόνος που θα περάσουν μαζί είναι μετρημένος καθώς η ομάδα πρέπει να πετάξει πίσω στην Ευρώπη. Θα του παραδώσουν το πλοίο, θα τον φωτογραφίσουν και θα φύγουν.
«Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν σκληρή» λέει ο Mike. «Η απόφασή μου να διασχίσω την ξηρά προκειμένου να αποφύγω τους σφοδρούς ανέμους των ακτών, μπορεί να μην ήταν και η καλύτερη. Κατέληξα να μεταφέρω το καγιάκ μου σέρνοντας στην τούνδρα και κατάφερα να βαδίσω μισό χιλιόμετρο σε μία ώρα. Αυτό το έκανα για τις τρεις τελευταίες μέρες και περπατούσα 14 ώρες κάθε μέρα. Ήταν σκληρό αλλά άξιζε –έφτασα μέχρι την ακτή».
Τώρα ο Mike έχει και πάλι καθαρά ρούχα κι ένα καράβι γεμάτο τροφές και σοκολάτα. Φεύγοντας η ομάδα του, ο Mike θα ξεκινήσει σόλο με το σκάφος, με κατεύθυνση τη Νορβηγία. «Θα περιμένω για τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες. Η Θάλασσα Barents είναι επικίνδυνη και θα πρέπει να φύγω όταν έχω τις καιρικές συνθήκες με το μέρος μου. Χθες το βράδυ κοιμήθηκα για τελευταία φορά στο αντίσκηνό μου. Ήταν ένα παράξενο συναίσθημα, το αντίσκηνό μου ήταν το σπίτι μου για τα τελευταία δύο χρόνια τώρα».

2 Σεπτεμβρίου – Αργά-αργά φτάνω. Κινούμαι μία μέρα και μετά καθηλώνομαι δύο. Ο αέρας δε λέει να σταματήσει καθόλου! Φυσά σταθερά από βορειοδυτικά και κατευθείαν πάνω στο πρόσωπό μου. Όταν τελικά ηρεμεί βγαίνω αμέσως από το αντίσκηνό μου και κινούμαι όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Χθες κατάφερα να κινηθώ 45km κόντρα στον αέρα και είμαι πολύ ικανοποιημένος με την πρόοδό μου…
…Η παλίρροια, κι αυτή είναι πολύ κατεβασμένη κατά μήκος της ακτής, αναγκάζοντας τα κύματα να σπάνε μακριά απ την ακτή. Είναι αδύνατο να κωπηλατώ το καγιάκ πίσω από τα παγοθραυστικά γιατί αυτό με «πετά» συνεχώς προς την ακτή. Χθες το πρωί περίμενα ασθενείς ανέμους και γαλάζιο ουρανό. Πόσο γελάστηκα που σκέφτηκα κάτι τέτοιο. Για μια ακόμα φορά βρέθηκα μπροστά σε πηχτή ομίχλη και βροχή και αέρα, αέρα, αέρα! Βρήκα μια καινούργια φράση για να λέω αυτό τον καιρό: «όταν σκέφτεσαι ότι τα πράγματα δεν γίνεται να πάνε χειρότερα, τότε πάνε!»
Η κατάσταση φαίνεται ευνοϊκή για ανεφοδιασμό στο Indiga. Ο καλός μου συνεργάτης Bernard Stamm, μου υποσχέθηκε ότι θα πιλοτάρει το ιστιοφόρο από τη Νορβηγία (Σημ. Α-Ζ: Το τελευταίο στάδιο της αποστολής του Mike θα γίνει μ αυτό το ιστιοφόρο, που θα ταξιδέψει μέχρι το Βόρειο Ακρωτήριο). Θα συναντηθούμε για λίγο με την ομάδα υποστήριξης και μετά θα σαλπάρω με το ιστιοφόρο για την Ευρώπη…
Θα είναι υπέροχα που θα συναντήσω τον Bernard και την υπόλοιπη ομάδα υποστήριξης. Κι ακόμα, το πιο σπουδαίο είναι ότι θα πάρω τον εξοπλισμό και τα πιο ζεστά ρούχα που χρειαζόμουν εδώ και τρεις μήνες. Το πρόβλημα με τη μπαταρία το έλυσα χάρη στη βοήθεια ενός ντόπιου που μου έδωσε μια μπαταρία αυτοκινήτου. Τώρα έχω εξοπλίσει ένα σύστημα για το δορυφορικό μου τηλέφωνο και το σέρνω πια μαζί μου συνέχεια. Τώρα τουλάχιστον δεν ανησυχώ μήπως χάσω την επαφή με την ομάδα μου. Είναι αδύνατο να βρω άλλα εφόδια κατά μήκος της ακτής. Δεν υπάρχει κανένας εδώ, καθόλου οικισμοί, τίποτα. Μερικές φορές πέφτω πάνω σε ψαράδες ή σε εργάτες του πετρελαιαγωγού αλλά η περιοχή έχει ελάχιστους κατοίκους. Τρώω μόνο τη μισή μερίδα απ αυτήν που έτρωγα τον προηγούμενο χειμώνα και μου έχουν μείνει μόνο πέντε. Θα μου κρατήσουν για δέκα μέρες, πράγμα που κρίνεται ικανοποιητικό, αφού μέχρι τότε θα συναντηθώ με την ομάδα μου. Εκτός απ αυτό υπάρχει άφθονη τροφή στην τούνδρα. Όταν δεν μπορώ να προωθηθώ εξαιτίας του ανέμου τότε κάνω βόλτες και μαζεύω αγριοφράουλες και μανιτάρια…
…Επειδή έριξε πολλές βροχές πρόσφατα, ίσως να μπορέσω να μπω σε κάποιο ρυάκι και να τραβήξω από εκέι το καγιάκ μου. Θα κάνω ότι μπορώ για να είμαι εκεί έξω και να συνεχίσω να κινούμαι!

24 Αυγούστου – Είναι δύσκολο να πιστέψω ότι τώρα είμαι πίσω στην Ευρώπη. Διέσχισα τη γραμμή των συνόρων χθες , όταν πέρασα το σημείο του Khrebet Pay-Khoy και έφτασα στη Θάλασσα Barents. Έμοιαζε σαν η φύση να προσπαθούσε να με σταματήσει να φτάσω εκεί, καθώς φυσούσε συνεχώς αντίθετος άνεμος ολόκληρη την προηγούμενη εβδομάδα. 
Καθώς άφησα την ακτογραμμή, τα πράγματα άλλαξαν, κι έμοιαζε σαν η Φύση να αποφάσισε να με ανταμείψει για όλες τις σκληρές μου προσπάθειες. Όταν κουβαλούσα το καγιάκ μου στη στεριά, κάποια στιγμή έφτασα μπροστά σε μια λίμνη κι άρχισα να κωπηλατώ. Το επόμενο πράγμα που είδα ήταν μια πολική αρκούδα που στεκόταν στην όχθη, σηκωμένη στα πόδια της να με μυρίζει. Αυτό σχεδόν με τρομοκράτησε. Πρέπει να πω ότι κωπηλάτησα εξαιρετικά γρήγορα! Ήταν ένα εκπληκτικό θέαμα. Ευτυχώς για μένα αποφάσισε να με αφήσει στην ησυχία μου.
Χθες πέρασα από μια αποικία θαλάσσιων ελεφάντων, 60 ή και παραπάνω, που έκαναν μπάνιο στην παραλία. Ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται στο νερό τριγύρω μου, κολυμπώντας κοντά στο καγιάκ. Έβγαζαν τα κεφάλια τους απ το νερό, δείχνοντας τους εντυπωσιακούς χαυλιόδοντές τους. Θα μπορούσαν να είναι επιθετικοί μέσα στο νερό και ανησύχησα ότι θα μπορούσαν να τουμπάρουν το καγιάκ. Για μια ακόμα φορά έκανα κουπί με ασφάλεια και απομακρύνθηκα απ αυτό το σπουδαίο θέαμα που η φύση αποφάσισε να φτιάξει για χάρη μου. 
Καθώς το τέλος της αποστολής μου πλησιάζει όλο και περισσότερο, στιγμές σαν κι αυτές μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερη σημασία για μένα απ ότι πριν. Είναι τόσο σπάνια που κανείς βλέπει τα πάντα τριγύρω του να είναι τόσο όμορφα. Μετά, αρχίζω να λυπάμαι που η αρκτική μου περιπέτεια θα τελειώσει σύντομα. Μερικές φορές δεν θέλω να τελειώσει ποτέ… αλλά μετά άλλα πράγματα με τραβούν προς το σπίτι μου, την οικογένειά μου, τους φίλους, τα κορίτσια μου που μου έλειψαν τόσο. Είμαστε προνομιούχοι που ζούμε σ ένα κόσμο που μας προσφέρει τόσο πολλά.

17 Αυγούστου – Κάθομαι σ ένα μετεωρολογικό σταθμό βλέποντας ένα χάρτη του καιρού κι ελπίζω ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένα παράθυρο στον καιρό ή μια περίοδος που οι άνεμοι θα πέσουν, ώστε να καταφέρω να φτάσω στη Θάλασσα Barents. Το να βρίσκεται κανείς στον ωκεανό αυτή την περίοδο του χρόνου δεν είναι και ότι καλύτερο, αφού η αρκτική ακτογραμμή βάλλεται σταθερά από πολύ δυνατές καταιγίδες και σφοδρούς βορειοδυτικούς ανέμους.
Είμαι τόσο κοντά στο στόχο μου αλλά συνάμα και τόσο μακριά! Τα πάντα σ αυτή τη φάση εξαρτώνται απ τον καιρό. Κάνει πολύ κρύο, έχει ομίχλη και βρέχει ασταμάτητα και μεγάλα κύματα χτυπούν την ακτή, κάνοντας την πορεία μου πολύ δύσκολη. 
Δούλεψα σκληρά για να φτάσω εδώ που βρίσκομαι. Μπορώ να το νιώσω στο σώμα μου και στο πνεύμα μου. Έχω κουραστεί, όμως πρέπει να πω ότι είμαι σταθερά προσηλωμένος στο στόχο μου και παίρνω τις σωστές αποφάσεις. Ένα λάθος θα μου κόστιζε πολύ χρόνο κι ενδεχομένως και την ίδια τη ζωή μου. Τα τελευταία δύο χρόνια έχω να κάνω με τον χειρότερο καιρό που μπορεί να συναντήσει κανένας πάνω σ αυτόν τον πλανήτη. Αυτή είναι η ζωή μου. Μου στράγγισε πολλή ενέργεια. Τουλάχιστον μπορώ να πω ότι αυτή η ενέργεια ξοδεύτηκε με θετικό τρόπο κι αυτό που διαπιστώνω είναι ότι υπάρχει αρκετή ακόμα για να ξοδευτεί. 
Για μια ακόμα φορά αναγκάστηκα να αλλάξω τα σχέδιά μου. Αύριο θα κωπηλατήσω σε μια λίμνη και θα κουβαλήσω για λίγο το καγιάκ μου παρακάμπτοντας έναν μικρό καταρράχτη, για να μπω σ ένα ποτάμι που θα με οδηγήσει στη Θάλασσα Μπάρεντς. Έρχεται κάπως σα λοξοδρόμηση αυτό αλλά όσο κινούμαι η σκέψη μου είναι απασχολημένη και είμαι πολύ ευτυχής γι αυτό. Βλέπω καινούργια πράγματα. Περνώ από καινούργια μέρη που δεν είχα βρεθεί ποτέ στο παρελθόν και μέσα μου ξέρω ότι πλησιάζω όλο και περισσότερο στο Βόρειο Ακρωτήριο. 
Όταν φτάσω στη Θάλασσα Barents, θα είμαι και πάλι στο έλεος του ωκεανού. Θα πρέπει να είμαι πολύ υπομονετικός. Θα κατευθυνθώ προς το Nar’Yan Mar και αυτός θα είναι ένας από τους τελευταίους μου σταθμούς πριν το Βόρειο Ακρωτήριο. Μου τελειώνουν τα τρόφιμα και τα καύσιμα, και καθώς οι θερμοκρασίες πέφτουν, ο εξοπλισμός μου δεν είναι πια προσαρμοσμένος στις συνθήκες αυτής της εποχής του χρόνου. Ο ανεφοδιασμός στη Σιβηρία ήταν ένας εφιάλτης, έμαθα όμως να μην περιμένω πολλά ώστε να μην απογοητεύομαι. Ο σταθερά κακός καιρός μ έκανε να έχω περισσότερο σεβασμό προς τη φύση. Με δίδαξε να είμαι υπομονετικός και απόκτησα καλύτερη γνώση και εμπειρία στο θαλάσσιο καγιάκ. Αυτό δείχνει ότι πάντα υπάρχει κάτι θετικό να πάρεις από το αρνητικό. Εξαρτάται από σένα, πώς βλέπεις τα πράγματα γύρω σου. 

10 Αυγούστου – Πέρασα από το Bayadaratskaya Guba σήμερα το πρωί… και μπορώ να πω ότι είμαι πολύ χαρούμενος! 11 ώρες κουπί κόντρα σε δυνατό αέρα και μεγάλα κύματα. Νόμιζα ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Ήξερα ότι οι συνθήκες είναι κακές αλλά δεν μπορούσα να περιπλεύσω την ακτή, γιατί τα κύματα με χτυπούσαν και μ έριχναν πάνω στους βράχους. Η μόνη μου λύση ήταν να επιτεθώ στα κύματα κατά μέτωπο και να περάσω το κρίσιμο σημείο. Όταν συνέβη αυτό, μπορούσα μόνο να ελπίζω ότι οι συνθήκες θα είναι καλύτερες από εκεί και πέρα κι ο αέρας θα με βοηθούσε να περάσω στην απέναντι πλευρά… Τελικά όμως δεν λειτούργησε έτσι και καθώς πέρασα απ το κρίσιμο σημείο, αναγκάστηκα να κινηθώ με το σκάφος μου μέσα από ογκώδη κύματα και ανέμους που μερικές φορές είχαν ριπές στα 36km/h. Αρκετές φορές το καγιάκ βρέθηκε κάτω από την επιφάνεια του νερού και νόμιζα ότι θα ανατραπεί. Είδα την απέναντι ακτή μόνο όταν βρισκόμουν 3km μακριά της. Με κάποιο τρόπο βρήκα τη δύναμη και πέρασα το καγιάκ μου μέσα απ τα κύματα και τελικά έφτασα στην ακτή. Τι διαδρομή – 53 χιλιόμετρα σε 11 ώρες!!
Είμαι τελείως διαλυμένος αλλά πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι ακόμα ζωντανός και που μπορώ να τηλεφωνήσω στο σπίτι μου και να πω στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου ότι σύντομα θα είμαι πίσω…
Κανονικά από εδώ και πέρα θα είναι καθαρή ιστιοπλοΐα, τουλάχιστον μόλις καθαρίσει ο καιρός. Μαύρα σύννεφα στέκονται απειλητικά στον ορίζοντα και δυνατοί άνεμοι προβλέπονται για τις επόμενες ημέρες. Ελπίζω μετά οι συνθήκες να βελτιωθούν και ο αέρας να αποφασίσει να γυρίσει για χάρη μου (για μια φορά). Δεν υπάρχουν πια κουνούπια με τους δυνατούς ανέμους και οι θερμοκρασίες έπεσαν και πάλι στο 0.
Χρειάζομαι ανεφοδιασμό. Κρυώνω, κρυώνω, και είμαι ακόμα με τον καλοκαιρινό εξοπλισμό και τα ρούχα. Η ομάδα μου μπορεί να έρθει στο Amderma, που απέχει από εδώ περίπου 280km!

Διαβάστε τις προηγούμενες αναφορές του Α-Ζ στην αποστολή Arktos

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα @SCARPAspa Spin RS στον SALEWA @OMT100K: https://t.co/2hWctgRd9a https://t.co/8kM4RQbJLZ
"Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού", μια δοαφορετική προσέγγιση του Δημήτρη Ραυτόπουλο… https://t.co/5ObjkzfQZa
@SalomonRunning Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις, αναλυτικό review το… https://t.co/YBM1WvUTAF
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!

55 Peaks Project: Η συνέχεια!

Ο Olympus Marathon στον αστερισμό της διεθνούς καταξίωσης!

Lavaredo Ultra Trail 2019