Νίκος Τόδουλος, όταν το Ταξίδι και η Περιπέτεια γίνονται τρόπος ζωής

Από 20 Φεβ 2019

"Μόνο όσοι διακινδυνεύουν να πάνε πολύ μακριά, μπορούν να μάθουν πόσο μακριά μπορεί κανείς να πάει" είχε γράψει κάποτε ο T.S.Eliot.... Αυτό το γνωμικό κάποιοι άνθρωποι ανάμεσά μας το έχουν ενστερνιστεί. Για κάποιους, η μακρινή Ισλανδία, η ονειρική Παταγονία, τα υψίπεδα του Θιβέτ, το απομονωμένο βασίλειο του Μπουτάν, τα τροπικά δάση του Βόρνεο και του Γιουκατάν στο Μεξικό, η παγωμένη Ανταρκτική, η Γροιλανδία, τα Ιμαλάια, η οροσειρά του Καύκασου, οι Άλπεις είναι το γραφείο τους. Τα πόδια τους, το ποδήλατό τους, οι χιονορακέτες και τα ορειβατικά τους σκι, τα εργαλεία της δουλειάς τους. Ο Νίκος Τόδουλος είναι ένας από αυτούς. Δεν είναι αρκετή «μία κόλλα χαρτί» για να καταγράψει κάποιος τα μέρη τα οποία έχει τα τελευταία χρόνια επισκεφθεί. Έχει καταφέρει κάτι που πολλοί ονειρευόμαστε, λίγοι όμως τολμούμε. Μέλος της ομάδας  της The North Face®, είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος του ταξιδιού και της περιπέτειας που από το 2000 έχει περπατήσει και έχει ποδηλατήσει δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα στα πιο απομακρυσμένα και «εξωτικά» μέρη της γης. Λίγο αφότου γύρισε από το τελευταίο του ταξίδι στην Παταγονία, στο ακρωτήριο Cabo Forward, προλάβαμε πριν ξεκινήσει το ταξίδι για το Βιετνάμ να επικοινωνήσουμε μαζί του για να μας ταξιδέψει έστω και γοερά σε κάποια από αυτά…

Πρόσφατα ολοκλήρωσες μαζί με τον Νίκο Κρητικό ένα εντυπωσιακό project στην Παταγονία με στόχο το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Αμερικανικής ηπείρου, το ακρωτήριο Cabo Froward. Ταξίδεψέ μας λίγο γοερά σε αυτό…

Ήταν ένα project που το προσπαθούσαμε πολύ καιρό και φέτος με αφορμή μια διάσχιση μαζί με την ομάδα μου στην Αργεντίνικη Παταγονία, της Γης του Πυρός χωρίς υποστήριξη, αφού βρεθήκαμε στην Παταγονία, είπαμε με τον Νίκο να ταξιδέψουμε 12 ώρες βορειότερα στην Χιλιανή αυτή την φορά πλευρά της Παταγονία στην επαρχία Provincia De Magallanes και να επιχειρήσουμε να φτάσουμε στο το ακρωτήριο Cabo Froward που είναι το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Αμερικανικής ηπείρου. Ταλαιπωρηθήκαμε και κουραστήκαμε πάρα πολύ αλλά τα καταφέραμε οριακά να φτάσουμε στον στόχο μας, εκεί που δεσπόζει ο τεράστιος μεταλλικός σταυρός – γνωστός και ως ο «Σταυρός των Θαλασσών». Αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες, αναγκαστήκαμε να κολυμπήσουμε σε παγωμένα ποτάμια, να διασχίσουμε, πυκνά σαν ζούγκλα, Μαγγελανικά δάση, να παλέψουμε με την παλίρροια και να σκαρφαλώσουμε βράχινα περάσματα και όλα αυτά κάτω από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες της περιοχής και τον ισχυρό άνεμο που πνέει στα στενά του Μαγγελάνου.

 

Ορειβασία σε ψηλά βουνά και απόκρημνες κορυφές ή ταξίδι σε εξωτικούς τόπους και πολιτισμούς;

Ταξίδι γενικά. Πάντα από ένα ταξίδι όπου και όπως να είναι αυτό, σε όποια γωνιά της γης, γυρίζεις πλουσιότερος. Κάθε ταξίδι σου δίνει το απόλυτο αίσθημα της ελευθερίας που στην Ελλάδα με τον τρόπο ζωής που μας επιβάλουν μας περιορίζουν σε λέξεις όπως χρήματα, καριέρα. Μας αιχμαλωτίζουν μέσα σε ένα χρυσό κλουβί και στο τέλος νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος. αλλά ποτέ δεν είσαι πραγματικά γιατί συνεχώς αυτά που έχεις δεν σου φτάνουν. Στο ταξίδι, εσύ ορίζεις τον εαυτό σου, το πνεύμα σου την ψυχή σου και το μυαλό σου. Εσύ αποφασίζεις τι εικόνες θα συγκρατήσεις ή όχι, τι θα μάθεις ή τι θα απορρίψεις και τι θα κερδίσεις μέσα από αυτό. Μέσα από το ταξίδι μπορείς να εξερευνήσεις τα σωματικά σου και πνευματικά σου όρια. Για μένα το μεγαλύτερο αγαθό στην σημερινή μας ζωή είναι ο χρόνος που μπορεί ο καθένας να αφιερώσει στον εαυτό του.

Στο ταξίδι, εσύ ορίζεις τον εαυτό σου, το πνεύμα σου την ψυχή σου και το μυαλό σου.

Η έννοιας της λέξης «Περιπέτεια» είναι ίσως πολυχρησιμοποιημένη στην εποχή μας όπου ο εξοπλισμός, η εύρεση της πληροφορίας αλλά και τα μέσα επικοινωνίας έχουν εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια. Τι είναι για εσένα η Περιπέτεια; Υπάρχει τελικά η αληθινή Περιπέτεια εκεί έξω;

Και βέβαια υπάρχει...γεμάτος ο κόσμος από ταξίδια και περιπέτειες. Η ίδια η ζωή μας είναι ένα ταξίδι με περιπέτειες. Εγώ πιστεύω ότι όλα τα όμορφα ταξίδια, τα όνειρα και οι εξερευνήσεις ξεκινάνε στο μυαλό μας, και δεν είναι απαραίτητο να τα εκδηλώνεις με τον τρόπο που κάνω εγώ. Την δική σου ιστορία πρέπει πρώτα να την δημιουργήσεις μέσα στο μυαλό σου και μετά να την σχεδιάσεις και μετά να την ζήσεις. Το ταξίδι ή ο προορισμός ή μια κορυφή είναι κάτι το σχετικό. Υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο με πολλά προβλήματα που δεν μπορούν να συμμετέχουν σε τέτοιες δραστηριότητες αλλά παρόλα αυτά φτιάχνουν και δημιουργούν τις δικές τους ιστορίες, τα δικά τους ταξίδια ανακαλύπτοντας άλλους τρόπους έκφρασης. Δεν μπορείς να περιορίζεις την ευρύτερη έννοια της «περιπέτειας» σε ένα ταξίδι ή μια αποστολή. Για άλλους περιπέτεια είναι να βλέπεις την δύση του ηλίου ή απλά να κλείνεις τα μάτια και να σκέφτεσαι έναν προορισμό. Η δημιουργία μιας ζωγραφιάς ή μια βόλτα ξεχωριστή, για πολλούς είναι η δική τους ιστορία. Για εμένα ένα ταξίδι είναι όλα με καλές, δύσκολες, επίπονες στιγμές, αλλά όχι περιπέτεια. Δεν είμαι άνθρωπος της περιπέτειας. Όπως αναφέρει ο μεγάλος Νορβηγός εξερευνητής των Πόλων Αmunsden στο ημερολόγιο του: «Περιπέτεια είναι το αποτέλεσμα του κακού προγραμματισμού, της ελλιπής προετοιμασίας και του λάθος εξοπλισμού». Εγώ ποτέ δεν ήμουν περιπετειώδης τύπος. Θέλω να βλέπω το κάθε project σαν ένα όμορφο ταξίδι, σαν μια νέα δοκιμασία και όχι σαν περιπέτεια.

Θα σκεφτόσουν ποτέ να κάνεις μια διάσχιση ταχύτητας ή η «ταχύτητα» δεν είναι κάτι που σε συγκινεί;

Η όποια προσέγγιση της φύσης με ταχύτητα και αγωνιστικό προφίλ σε όποια μορφή (αναρρίχηση, σκι, τρέξιμο, ΜΤΒ) δεν με αφορά γιατί για εμένα προσωπικά το νόημα είναι ακριβώς το αντίθετο. Να είσαι έξω εκτεθειμένος στην θέληση της φύσης όσο περισσότερο χρόνο γίνεται για να έρθεις σε βαθιά σύνδεση με το περιβάλλον και να απολαύσεις όλα αυτά που σου προσφέρει απλόχερα.

Τι είναι αυτό που σε γοητεύει περισσότερο ταξιδεύοντας σε νέους τόπους; Ο τόπος, οι άνθρωποι, η ίδια η περιπέτεια ή κάτι άλλο άγνωστο και πιο εσωτερικό;

Με γοητεύει η προσπάθεια επίτευξης του στόχου είτε είναι μια ανάβαση σε κάποιο βουνό ή την μια διάσχιση με σκι ή με το ποδήλατο και το μαγικό ταξίδι που τα περιβάλει. Πραγματικά δεν έχω σκοπό να φτάσω κάπου ή να αποδείξω κάτι. Αυτά που κάνω, θέλω να με καλύπτουν εσωτερικά είναι για μένα και μόνο. Δες το κάτι σαν εσωτερική αναζήτηση.  Θέλω όταν πηγαίνω κάπου να περνάω καλά και κάθε φορά να γυρνάω έχοντας μάθει και κάτι παραπάνω. Πάντα μετά από τέτοια ταξίδια το κέρδος που έχεις αποκομίσει είναι τεράστιο. Για μένα η κορυφή ή ο τελικός προορισμός έχει πολύ μικρή σημασία, δεν είναι αυτοσκοπός μου σε κανένα μου ταξίδι. Αν τα καταφέρω έχει καλώς αν όχι πάλι καλώς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα το προσπαθήσω μέχρις εσχάτων αλλά αν ο τελικός στόχος σου γίνει εμμονή το έχεις χάσει το παιχνίδι.

 

Μία από τις ομορφιές του ταξιδιού είναι και η γνωριμία με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας. Ποιος τόπος σε έχει εντυπωσιάσει περισσότερο;

Με έχει εντυπωσιάσει το Μπουτάν όταν έκανα την διάσχιση της με το ποδήλατο γιατί χωρίς αμφιβολία, αυτή η μικρή χώρα, η «γη του δράκου του κεραυνού» όπως την αποκαλούν, δεν είναι ένα συνηθισμένο κράτος στην Ασία. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και θαυμαστά μέρη στον κόσμο, είναι μια χώρα παραμυθένια, αινιγματική και γεμάτη εκπλήξεις για τον δυτικό ταξιδιώτη. Προσφέρει εικόνες που πραγματικά κόβουν την ανάσα και συναντάει κανείς έναν από τους πιο ευγενικούς, γελαστούς, φιλόξενους και αγαθούς λαούς του πλανήτη. Δεν είναι απλά ένα έθνος από θρησκευόμενους ερημίτες αλλά συνδυάζει τον μοντέρνο τρόπο ζωής με την ξεχωριστή και γεμάτη γοητεία πολιτιστική της ταυτότητα. Είναι μια χώρα που η «Ακαθάριστη Εθνική Ευτυχία είναι πιο σημαντική για όλους από το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν».

Μια εικόνα που πλήρως περιγράφει την παραμυθένια αυτή χώρα.

«Ένας Βουδιστής μοναχός χορεύει γελώντας στο ψηλότερο πέρασμα του Μπουτάν, ThumsingLa, ανάμεσα σε πολύχρωμες σημαίες προσευχής πάνω στο παγωμένο έδαφος. Στα πόδια του ένα χρυσοκαφετί κουτάβι παίζει μαζί του. Πετάει μια χούφτα χιόνι στο κουτάβι και εκείνο τον κοιτάζει με απορία και έπειτα χοροπηδάει επάνω του. Τριγύρω μας μια τρομερή ησυχία κυριαρχεί, η ατμόσφαιρα τόσο αραιή στα 3750μ. Από κάτω μας τα σύννεφα μοιάζουν τόσο στερεά που νόμιζες ότι μπορείς να πατήσεις επάνω τους. Ο νεαρός μοναχός τινάζει από τα πορφυρά ρούχα του το χώμα και γελάει δυνατά…»

Διαβάζοντας κάποιος το βιογραφικό σου δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί από την πληθώρα των ονειρικών τόπων τους οποίους έχεις επισκεφθεί. Ποιος προορισμός ήταν αυτός  που σου άφησε τις πλέον ανεξίτηλες εμπειρίες; Σε ποιόν προορισμό θα ξανά ταξίδευες χωρίς κανέναν ενδοιασμό;

Σίγουρα με μαγνητίζουν περισσότερο τα σκληρά, άγονα, αλπικά, κρύα, απομονωμένα και ερημικά τοπία όπως της Παταγονίας και της Αρκτικής που έχω πραγματοποιήσει δεκάδες αποστολές όπως στο Εθνικό Πάρκο Torres del Paine, τα Dientes de Navarino, την Διάσχιση της Γης του Πυρός, την διάσχιση στο αρχιπέλαγος Svalbard, την τη διάσχιση της ανατολικής Γροιλανδίας, τη χειμερινή διάσχιση του αρκτικού μονοπατιού Arctic Bear Trail & μαζί με τον φίλο και συνορειβατη Γιώργο Μιντζιόπουλο την χειμερινή διάσχιση με σκι του αρκτικού μονοπατιού Kungsleden Arctic Royal Trail  και 2 φορές επιχειρήσαμε την Διάσχιση των Ισλανδικών Highlands μία χειμώνα με σκι και μία με τα πόδια.

Αδρεναλίνη ή χαλάρωση; Σου αρέσει να σπρώχνεις τον εαυτό σου στα όρια, ίσως πολλές φορές βάζοντας την ζωή σου σε κίνδυνο; Κυνηγάς την αδρεναλίνη; Είναι κάτι που αναπόφευκτα «μπαίνει στο παιχνίδι»;

Σε καμιά περίπτωση δεν κυνηγάω την αδρεναλίνη αλλά πάντα υπάρχει. Πάντα σε μια δύσκολη αποστολή υπάρχει ο φόβος αλλά δεν είναι το κυρίαρχο συναίσθημα. Έχω πάντα ένταση και άγχος όταν ξεκινάω κάτι, ιδίως όταν είμαι μόνος μου. Όμως πρέπει να δουλέψεις με τον εαυτό σου για να βρεις την ισορροπία χρησιμοποιώντας εποικοδομητικά την ένταση και το άγχος, μετατρέποντας τα σε εγρήγορση έτσι ώστε να είσαι διπλά προσεκτικός γιατί όλα τα μέρη είναι επικίνδυνα και αφιλόξενα και εύκολα μπορείς να μπλέξεις άσχημα. Πολλές φορές όμως δεν σκέφτεσαι τα επουσιώδη, πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος στο επόμενο βήμα. Πολλές φορές τα επόμενα 20 μέτρα είναι πολύ πιο σημαντικά από τα επόμενα 20 χρόνια. Βέβαια η ίδια η φύση σου θέτει τα όρια και το μέχρι που μπορείς να φτάσεις. Την φύση πότε δεν την προκαλείς. Πρέπει να την σέβεσαι και την αντιμετωπίζεις σαν σύνολο. Πολλές φορές χρειάζεται περισσότερη δύναμη να εγκαταλείψεις κάτι παρά να συνεχίσεις.

Σίγουρα θα έχουν υπάρξει και στιγμές στις οποίες θα έχεις κινδυνέψει, θα έχεις φοβηθεί, για την ζωή σου. Μπορείς να μας περιγράψεις μία τέτοια εμπειρία; Με το χέρι στην καρδιά, θα επιχειρούσες να βρεθείς ξανά εκεί;

‘Έχω φοβηθεί 3-4 φορές σε διάφορα μέρη, στην Ελλάδα, στις Άλπεις, στο Μπουτάν. Στην Γροιλανδία και ψηλά στην Αρκτική κυρίως (όπως και το project στο Αρχιπέλαγος Svalbard) όταν είσαι εκτεθειμένος στην φύση είναι απαραίτητο να έχεις κάποιο όπλο για την προστασία την δική σου και της ομάδας από τις πολικές αρκούδες. Μια φορά στην Γροιλανδία συναντήσαμε μια πολική αρκούδα και διαπιστώσαμε ότι είχαμε το όπλο αλλά είχαμε ξεχάσει να πάρουμε τις σφαίρες.  Άσχημο συναίσθημα........δύσκολη κατάσταση. Και για το αν θα ξαναπήγαινα η απάντηση είναι 1000% αλλά καλύτερα προετοιμασμένος.

Συνεργάτης σε Σχολές Ορειβασίας, οργανωτής και αρχηγός αποστολών, συνοδός αναβάσεων εντός ή εκτός Ελλάδος, συνεργάτης με τουριστικά γραφεία. Αναμφίβολα μια πολυσχιδής επαγγελματική ενασχόληση. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να συνδυάσεις το τερπνόν μετά του ωφέλιμου; Υπάρχουν στιγμές που το ταξίδι γίνεται «επαγγελματική υποχρέωση»;

Σίγουρα υπάρχουν τέτοιες στιγμές, αλλά είμαι σε ένα επίπεδο που μπορώ και επιλέγω τις δουλείες μου. Επίσης σίγουρα όπου και να ταξιδεύω και στο χειρότερο μέρος είναι πολύ καλύτερο από το να είμαι καθισμένος σε μια καρέκλα μπροστά σε ένα γραφείο και σε μια οθόνη. Ούτε 5 λεπτά δεν το αντέχω πια αυτό. Υπάρχει ένα απόφθεγμα κάποιου. «Καλύτερα να περπατώ μέσα στην βροχή παρά να κάθομαι σε ένα γραφείο μια ηλιόλουστη μέρα». Όμως ποτέ δεν σταματάω να σκέφτομαι και για κάτι καινούργιο. Διαβάζω για διάφορους προορισμούς και σκέφτομαι πως μπορείς να τους προσεγγίσεις με έναν διαφορετικό τρόπο, έξω από την δική μας κουλτούρα. Έχω μια λίστα έτοιμη και όταν οι εκάστοτε συνθήκες είναι ώριμες ξεκινάω.

 

Υπάρχουν στιγμές που αποζητάς να «κάτσεις και λίγο στο σπίτι»;

Λίγες αλλά υπάρχουν. Χρειάζομαι μεγάλη αποσυμφόρηση από τα ταξίδια κυρίως τα απαιτητικά. Πολλές φορές όταν γυρνάω από ένα ταξίδι στο σπίτι όταν κοιμάμαι για αρκετές μέρες όταν ξυπνάω για 20-30 δευτερόλεπτα δεν ξέρω που είμαι και μπερδεύομαι. Να σου πω να γελάσεις πρόσφατα ξύπνησα το βράδυ επειδή κρύωναν τα πόδια μου και νόμιζα ότι είχε μπει η θάλασσα με την παλίρροια μέσα στο αντίσκηνο. Βέβαια όταν λέμε «σπίτι» εννοούμε την Ελλάδα. Κάπου πάντα θα πάμε σε κανένα βουνό, ποδήλατο κλπ.

Πολλοί ονειρεύονται αυτό που κάνεις εσύ, λίγοι το τολμούν. Τελικά γίνεται μόνο αν το συνδυάσεις με μία παρεμφερή επαγγελματική ενασχόληση; Πόσο δύσκολο είναι να συνδυάσεις την αγάπη  για την εξερεύνηση και την περιπέτεια με έναν «συμβατικό» τρόπο ζωής;

Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά εγώ πιστεύω ότι όταν θέλεις κάτι πραγματικά μέσα στην ψυχή σου βρίσκεις τρόπο να το κάνεις. Υπάρχουν χίλιες δικαιολογίες για να αναβάλεις κάτι και μόνο μία για να το κάνεις... να το θέλεις όσο τίποτα άλλο. Στην Ελλάδα όλους εμάς που ασχολούμαστε με αυτές τις δραστηριότητες μας χαρακτηρίζουν γραφικούς και τρελούς. Πολλές φορές έχω ακούσει να μου λένε ...έλα ρε που τρέχεις τώρα....άντε σε καμιά παραλία να αράξεις!!! Εμένα προσωπικά η ενασχόληση με την φύση μου φαίνεται φυσιολογική και όλα αυτά που καθημερινά βιώνουμε παλαβά. Σίγουρα θα έλεγα ότι είμαι ιδιαίτερος χαρακτήρας. Στο γυμνάσιο είχα διαβάσει το παρακάτω και με εντυπωσίασε και το έχω στο μυαλό μου ακόμη και σήμερα. 

«Όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Εκείνοι που ονειρεύονται τη νύχτα μέσα στις σκονισμένες γωνιές του μυαλού τους, ξυπνούν την ημέρα για να ανακαλύψουν ότι όλα ήταν μια ματαιότητα. Αλλά αυτοί που ονειρεύονται την ημέρα είναι άνθρωποι επικίνδυνοι, γιατί τολμούν να κάνουν πραγματικότητα το όνειρο, και το όνειρο γίνεται πραγματικότητα μόνο όταν ονειρευόμαστε με ματιά ανοικτά...» Λωρενς της Αραβίας η αλλιώς Τ.Ε.Lawrence.

Μπορούν όλοι να συνδυάσουν αυτά τα 2 πράγματα. Είναι απλά θέμα θέλησης, χαρακτήρα, υπομονής και επιμονής σε συνδυασμό με κάποιας καλής φυσικής κατάστασης (που είναι πολύ εύκολο να την αποκτήσει κανείς). Ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να το κάνει…αν αποφασίσει να σηκωθεί από τον καναπέ. Πραγματικά θαυμάζω πάρα πολλούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας που συνεχίσουν ακόμα να μην φοβούνται να εξερευνήσουν καινούργια πράγματα ακόμα και ανθρώπους με ειδικές ανάγκες που δοκιμάζουν τον εαυτό τους στα όρια.

Ανασταλτικός παράγοντας για πολλούς που θέλουν να ακολουθήσουν αυτόν τον τρόπο ζωής είναι σίγουρα η δυσκολία εξεύρεσης οικονομικών πόρων. Εσύ με ποιους τρόπους καταφέρνεις να χρηματοδοτείς τα ταξίδια σου; Ποιοι είναι αυτοί που σε έχουν βοηθήσει και συνεχίζουν να σε βοηθούν να πραγματοποιείς τους στόχους σου;

Έτσι είναι δυστυχώς. οι αποστολές έχουν κόστος, και σε όσο και πιο απομονωμένες περιοχές το κόστος ανεβαίνει γεωμετρικά. Υπάρχει ένας συνεχής αγώνας προσπαθώντας να εξασφαλίσουμε πόρους από χορηγούς για τις αποστολές και όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Αν δεν βρίσκουμε πόρους τα πράγματα είναι απλά... δεν υλοποιούνται οι αποστολές. Βέβαια είναι και το αντικείμενο που δεν έχει ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά. Η γνώμη μου είναι, επειδή η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι έξω από αυτή την κουλτούρα έτσι και η πλειοψηφία των ανθρώπων που χειρίζονται τα τμήματα χορηγιών / διαφημίσεων / marketing δεν μπορούν να το κατανοήσουν και δεν ξέρουν τον τρόπο πως να το εκμεταλλευτούν διαφημιστικά. Πάντα στήριγμα μου στις αποστολές είναι η The North Face© που ανήκω στην ομάδα της από το 2014. Αρθρογραφώ επίσης και φωτογραφίζω αλλά αυτά είναι πιο πολύ από δική μου ανάγκη και ενδιαφέρον παρά οικονομική.

Με τόσα ταξίδια στο εξωτερικό σίγουρα οι «Σειρήνες» της μόνιμης αλλαγής είναι πολλές. Θα σκεφτόσουν ποτέ να μείνεις μόνιμα σε κάποιον άλλον τόπο ή η Ελλάδα τελικά είναι το «σπίτι σου»;

Δεν ξέρω εάν θα μπορούσα να μείνω μακριά από την Ελλάδα. Έχω γυρίσει πάρα πολλά μέρη στον κόσμο και τα έχω προσεγγίσει με διαφορετικούς τρόπους χωρίζοντας ανθρώπους και κουλτούρες. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο όμορφο μέρος από την Ελλάδα μας γιατί εδώ τα πάντα υπάρχουν σε ισορροπία. Σίγουρα όμως θα ήθελα να ζήσω για κάποια χρόνια στην Παταγονία. Το θεωρώ το δεύτερο μου σπίτι, καταπληκτικά μέρη, η φύση σε οργασμό, και η λαμπρότητα της μέρας θυμίζει την πατρίδα μας. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και θαυμαστά μέρη στον κόσμο, είναι μια περιοχή του πλανήτη, πανέμορφη και γεμάτη εκπλήξεις για τον ταξιδιώτη. Προσφέρει εικόνες που πραγματικά κόβουν την ανάσα και συναντάει κανείς ευγενικούς, γελαστούς και φιλόξενους ανθρώπους τόσο Χιλιανούς αλλά και Αργεντίνους. Την έχω επισκεφθεί και περπατήσει πολλές φορές και όλες τις εποχές ακόμα και με τα σκι τον Χειμώνα (Αύγουστο). Προσπαθώ να πηγαίνω μια φορά τον χρόνο.

 

Ποια είναι τα μέρη που θα ήθελες στο μέλλον να επισκεφθείς; Μοιράσου μαζί μας σε παρακαλώ το μεγάλο σου όνειρο, το ταξίδι της ζωής σου.

Το ταξίδι της ζωής μου το έχω κάνει στα 40 μου, το 2013 στην Ανταρκτική ακολουθώντας τα βήματα του μεγάλου Βρετανού εξερευνητή Sir Ernest Shackleton. Σε ένα τέτοιο ταξίδι αξίζει το κάθε δευτερόλεπτο και η κάθε στιγμή. Το μυαλό σου δέχεται ασταμάτητα πλήθος από εικόνες τόσο καινούργιες που δύσκολα μπορείς να τις επεξεργαστείς εκείνη την στιγμή. Πολλές φορές αναρωτιόμουνα εάν είναι αλήθεια αυτό που ζω ή ονειρεύομαι. Οι προσδοκίες μου από αυτό το ταξίδι ξεπεράστηκαν στο πολλαπλάσιο. Δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι πραγματικά θα βρισκόμουν εκεί. Δεν θα μπορούσα να έχω γράψει μια καλύτερη ιστορία για το εαυτό μου, ξεκινώντας από την μικρή Ελλάδα, στο τέλος του κόσμου και στην απεραντοσύνη της Ανταρκτικής. Ο κόσμος για μένα τώρα φαίνεται μικρότερος. Οι αποστάσεις μου φαίνονται πολύ πιο σύντομες με τα «μάτια» του μυαλού μου. Αισθάνομαι τυχερός που κατάφερα να είμαι ανάμεσα σε αυτούς του ανθρώπους που έχουν δει, με τα μάτια τους, τις μακρινές και άγριες εκτάσεις της Ανταρκτικής , αποσυνδεμένες από το σύγχρονο κόσμο. Είμαι ταυτόχρονα συγκινημένος και θεωρώ μεγάλη μου τιμή που περπάτησα και έκανα την διαδρομή του Shackleton μέσα από την παγωμένη ενδοχώρα της South Georgia και βρέθηκα το μέρος που βρίσκεται θαμμένος στον εγκαταλελειμμένο φαλαινοθηρικό σταθμό του Grytviken. Είναι πραγματικά απίστευτο πως 100 χρόνια πριν την εποχή των εξερευνήσεων της Ανταρκτικής, με τα μέσα της εποχής, ανθρώποι έγραψαν επικές ιστορίες και άθλους στα όρια της αντοχής τους. Αισθάνομαι πραγματικά ότι άφησα ένα κομμάτι της ψυχής μου εκεί και ποιος ξέρει ίσως κάποια μέρα ξαναβρεθώ για να το βρω. Αυτό συνεχίζει να είναι ακόμα το όνειρο μου...να μπορέσω να ξαναπάω άλλη μια φορά.

 

Νίκο σε ευχαριστούμε πολύ και σου ευχόμαστε να μην σταματήσεις ποτέ να ταξιδεύεις και να ονειρεύεσαι!

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Η τελευταία παράσταση - Ένα συναισθηματικό "ταξίδι" με την Ασημίνα Συλαίου με ευκαιρία το φετινό επετειακό και τελε… https://t.co/2ZjVQS9usO
Madari Mountain Madness, γνήσιο ορεινό τρέξιμο στην Κύπρο: https://t.co/PubSpjS7gF https://t.co/WVnX3scMN7
@HydrasTrail Event 2019 - Μια συναρπαστική χρονιά αντιθέσεων: Το άρθρο του @Advendure_Net για τον φετινό αγώνα στο… https://t.co/YBjL4ACghN
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Η τελευταία παράσταση - Ένα συναισθηματικό "ταξίδι" με την Ασημίνα Συλαίου με ευκαιρία το φετινό επετειακό και τελευταίο Ziria Race to the Sky!

Κάσσιος Δίας 2019, μια αξέχαστη εμπειρία!

Madari Mountain Madness, γνήσιο ορεινό τρέξιμο στην Κύπρο!

Η Χριστίνα Κουρή και ο Λουκάς Πρατίλας μας μιλάνε για το Naxos Trail Race 2019!

Hydra’s Trail Event 2019: Μια συναρπαστική χρονιά αντιθέσεων!

Ραντεβού στην Κέρκυρα!

Το χρονικό της πρώτης ελληνικής ανάβασης στο Manaslu (8.163μ)

5ο Φεστιβάλ Αναρρίχησης Φυλής

Όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για το Tihio Race 2019, μέσα από μια αποκλειστική συνέντευξη του κ. Θωμά Ρούμπα!