Η Άνδρος ... αλλιώς!

Από 07 Ιουλ 2020

Καθώς διασχίζουμε  με το αυτοκίνητο τον δρόμο που οδηγεί από τη Χώρα στον μικρό οικισμό της Παλαιόπολης, η θέα του Αιγαίου ξεδιπλώνεται σε κάθε στροφή και σε κάθε ματιά. Αφρισμένο το πέλαγος από τους δυνατούς ανέμους μας θυμίζει το τρίπτυχο που για αιώνες συνοδεύει τις Κυκλάδες: Φως, Θάλασσα, Άνεμος. Στην τελευταία στροφή πριν την Παλαιόπολη, κοιτάζω επάνω στην εντυπωσιακή βράχινη ορθοπλαγιά και ξαφνιάζομαι. Ένας  καταρράκτης κατεβαίνει με ορμή στην κάθετη κόψη, σε τρία επίπεδα. Νερό … Ένα ακόμη στοιχείο της φύσης που διαθέτει άφθονο αυτό το νησί, μιας και η φύση των πετρωμάτων του το συγκρατούν και δεν χάνεται, αλλά ρέει άφθονο σε πηγές και ποτάμια. Καταρράκτης όμως; Και σε τέτοιο μέγεθος και ροή; Τελικά, μετά από τόσες επισκέψεις στην Άνδρο, πάντα θα υπάρχει κάτι που να ξαφνιάζει ευχάριστα!

 

 

Αυτή τη φορά δεν έχουμε έρθει στο νησί για ορεινό τρέξιμο, αλλά για ένα διήμερο ορειβατικών διαδρομών και αναρρίχησης. Βρήκαμε την Άνδρο σε μια περίοδο με πολύ έντονους ανέμους και εναλλαγές ήλιου με πάχνη (ομίχλη) στα ψηλά, που έδινε ακόμη πιο άγριο τόνο στην προσπάθεια και το τοπίο. Νερά, θάλασσα, ήλιος, ομίχλη, βράχια, λιβάδια γεμάτα χρώματα, δασωμένες ποταμιές, εκτεθειμένες στον άνεμο κορυφογραμμές, αδρεναλίνη, κούραση, χαρά ... άνθρωποι …. Δύσκολο να περιγράψεις κάτι τόσο όμορφο, παρά μόνο ξετυλίγοντας το κουβάρι εικόνων και συναισθημάτων που εντυπώθηκαν βαθιά μέσα μας.

 

ViaFerrata 

O “σιδερένιος δρόμος”, όπως είναι η ερμηνεία του όρου στα ελληνικά, ξεκινάει επάνω από την Παλαιόπολη, μετά από λίγες εκατοντάδες μέτρα μονοπατιού, αφού διασχίσουμε την πυκνά δασωμένη και γλιστερή κοίτη του ποταμιού στην οποία καταλήγει ο καταρράκτης.

 

 

Τα σιδερένια σκαλιά του αναρριχητικού μονοπατιού είναι τοποθετημένα κάθετα στην βραχώδη πλαγιά, ώστε καθώς ανεβαίνουμε μας συνοδεύει συνεχώς το όμορφο θέαμα του νερού που σκάει δίπλα μας.

 

 

Η ανάβαση είχε τρία “μπαλκόνια”  στα οποία μπορεί να ξεκουραστεί λίγο κάποιος, αλλά και να θαυμάσει το κάδρο γύρω του, αφού το μάτι χάνεται μέχρι μακριά στο Αιγαίο. Η ορμή του νερού έχει δημιουργήσει πανέμορφους σχηματισμούς στα βράχια, ενώ στο τελευταίο τμήμα ο δυνατός άνεμος παρασύρει το νερό του καταρράκτη και βρέχει τον βράχο (και εμάς) δροσίζοντας μας μέσα στην κάψα του καλοκαιριού και αυξάνοντας την αδρεναλίνη.

 

 

Φτάνοντας στην κορυφή της Via Ferrata, πραγματικά δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις. Ο καταρράκτης, οι κορυφές ψηλότερα στο νησί, η θάλασσα παντού στον ορίζοντα, σε αποζημιώνουν για την κούραση και σε γεμίζουν εικόνες.

 

 

 

Δραματικό τοπίο 

Έχοντας φύγει πια από το μονοπάτι που τραβερσάρει το βουνό μετά την αναρρίχηση στον καταρράκτη, η πορεία γίνεται ανηφορική και δύσκολη, μέσα από θάμνους και βλάστηση που αλλάζει χρώματα και μορφές συνεχώς. Οι ματιές πίσω “γεμίζουν” από το γαλάζιο της θάλασσας και των νησιών τριγύρω.

 

 

Οι αισθήσεις τεταμένες, άλλωστε αυτή την εποχή του χρόνου συναντάς και έναν μόνιμο κάτοικο της ελληνικής υπαίθρου, που μπορεί να γίνει και επικίνδυνος. Μια οχιά λιάζεται ένα βήμα πιο μακριά πάνω σε μια πλατιά πέτρα. Την αφήνουμε στην σιέστα της και συνεχίζουμε. Η εναλλαγή του ήλιου με την ομίχλη που κατεβαίνει από το βουνό άλλοτε ανοίγει παράθυρα στη οπτική μας και άλλοτε δημιουργεί ένα τοπίο πιο σκληρό, που θυμίζει τις κορυφές κάποιων ψηλών ελληνικών βουνών.

 

 

Ψηφίδες εικόνων 

Η κορυφή της Κουβάρας στα 997 μέτρα υψόμετρο είναι λίγο πιο επάνω από εμάς. Μετά από μια στροφή ανάμεσα στους βράχους μπαίνουμε σε μια περιοχή με φτέρες αριστερά και δεξιά μας, αλλά και αλλόκοτους ογκόλιθους διαφόρων μεγεθών και σχημάτων, διεσπαρμένους γύρω μας σε μεγάλη έκταση.

 

 

Το μυαλό μου κάνει αυτόματους συνειρμούς, βρίσκοντας ομοιότητες με μέρη που με έχουν συναρπάσει, όπως η μεγάλη ανάβαση μέσα σε φτέρες και πυκνή βλάστηση για να φτάσω στο οροπέδιο με τους ογκόλιθους, στο Kaprunen Torl του Μαύρου Βουνού στην Αυστρία, τρέχοντας το Grossglockner Ultra Trail.

 

 

Αίολος 

Λίγο σκαρφάλωμα σε έναν πανέμορφο σχηματισμό από μεγάλα βράχια και φτάνουμε στην κορυφή της Κουβάρας. Ο άνεμος μας χτυπά χωρίς έλεος. Τα αντιανεμικά που φοράμε με δυσκολία μας δίνουν προστασία για να συνεχίσουμε την πορεία μέσα στην ομίχλη. Χάνουμε την θέα που δίνει απλόχερα η κορυφογραμμή όταν ο σφοδρός άνεμος και η νέφωση το επιτρέπουν, αλλά κερδίζουμε σε συναισθήματα, σε μια πορεία που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει να προχωρήσεις.

 

 

Χιλιετίες ιστορίας

Μέσα στην ομίχλη και τον δυνατό άνεμο φτάνουμε στο πετρόκτιστο και υπό αναστήλωση εκκλησάκι των αγίων Σαράντα, χτισμένο το 500 μ.Χ. Δίπλα ακριβώς τα απομεινάρια ενός πύργου (Φρυκτωρία) του 5ου π.Χ. αιώνα! Στην αρχαιότητα ήταν ο τρόπος μετάδοσης μηνυμάτων στο νησί, αλλά και ένα εξαίσιο παρατηρητήριο, αφού κατοπτεύει το Αιγαίο από κάθε πλευρά, από το ψηλότερο σημείο του νησιού. Μπαίνουμε για λίγο μέσα στην εκκλησία, για να προστατευθούμε από τα στοιχεία της φύσης που ξεσπάνε με μανία στην κορυφή. Καθώς παρατηρούμε το τοπίο γύρω, μουντά χρώματα της πέτρας και των βράχων “παίζουν”, καθώς η ομίχλη αλλάζει με την δύναμη του ανέμου συνεχώς την οπτική μας.

 

 

Κορυφογραμμή 

Από την Κουβάρα στο Πέταλο, στα 1.007 μέτρα υψόμετρο, ο άνεμος είναι και πάλι το κυρίαρχο στοιχείο. Οι ριπές του όμως ανοίγουν παράθυρα στην ομίχλη και η θέα τότε γίνεται εκπληκτική. Η πορεία αυτή μας υπενθυμίζει την δύναμη της φύσης, αλλά και το μεγαλείο της. Είμαστε στα 1.000 μέτρα υψόμετρο, σε ένα νησί του Αιγαίου, έχοντας “γράψει” ήδη ώρες σκαρφαλώματος και ορειβατικής διαδρομής, μέσα σε συνεχείς μεταβολές τοπίων και καιρών. Η έκφραση “συναρπαστική εμπειρία” κουμπώνει απόλυτα εδώ. Τα συναισθήματα στο μέγιστο.

 

 

Χρώματα

Αφήνοντας την κορυφογραμμή πίσω, αλλόκοτοι σχηματισμοί από πέτρινες πλάκες μας περιτριγυρίζουν. Το γαλάζιο του ουρανού και ο εκτυφλωτικός ήλιος κυριαρχούν αφού φύγαμε από την πάχνη της κορυφής.

 

 

Φτάνουμε και διασχίζουμε μια κοιλάδα από θάμνους με κίτρινα λουλούδια πάνω σε λευκό πετρώδες έδαφος. Η πορεία μας οδηγεί προς την καταπράσινη κοιλάδα των Ευρουσιών, την οποία περνάμε τραβερσάροντας πλάγια. Για αρκετή ώρα κινούμαστε στην ενδοχώρα, την καρδιά του νησιού όπως λέει και ο οδηγός μας, ο Αλέξανδρος.

 

 

Ξαφνικά, σε μια στροφή, εμφανίζεται και πάλι το θαλασσινό γαλάζιο και τα μαγευτικά κατάλευκα σπίτια της Χώρας της Άνδρου. Σαν σε ένα καλειδοσκόπιο, χρώματα και εικόνες περνούν μπροστά μας και μας γεμίζουν συναισθήματα…

 

 

Βράχος, Αγέρας και γιαλός, αστέρι μέγα ο ουρανός ...

... λέει ο ποιητής και ο βράχος του Προφήτη Ηλία στο Βουνί, ταίριαξε απόλυτα με τα λόγια του. Απάνεμη η μια πλευρά των τεσσάρων διαδρομών που δοκιμάσαμε, με πολύ αέρα η πίσω πλευρά, με τις πιο προχωρημένες διαδρομές, όπως και η κορυφή. Συνολικά 7 καλοσφαλισμένες διαδρομές από 4b+ έως 6α plus, σε έναν επιβλητικό βράχο, με τον μαγευτικό ορίζοντα να ανοίγεται  μπροστά στα μάτια μας μέχρι το  Αιγαίο.

 

 

Ο άνεμος μπορεί να είναι παρών, ή και όχι , σε αυτό το νησί. Αυτό που υπάρχει σίγουρα είναι τα μαγευτικά τοπία, ο ήλιος, η θάλασσα, και η δουλειά που έχει κάνει ο Αλέξανδρος με τη ViaFerrata και τις αναρριχητικές διαδρομές που έχει χαράξει με πολύ μεράκι αλλά και γνώμονα την ασφάλεια.

 

 

Το κερασάκι 

Και επειδή πάντα τα μονοπάτια μας καλούν σαν σειρήνες για λίγο ορεινό τρέξιμο,  βρήκαμε και αυτή τη φορά την ευκαιρία με την Κατερίνα, χωρίς να ψάχνουμε γραμμή τερματισμού, να τρέξουμε μέχρι δυο από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού: της “Γριάς το πήδημα” και τα Άχλα, η βουτιά στις οποίες ήταν αναζωογονητική και αποζημιωτική.

 

 

Άνθρωποι 

Θα θέλαμε να συγχαρούμε τον Αλέξανδρο, για τη γεμάτη μεράκι δουλειά που έχει κάνει στην Άνδρο, δημιουργώντας μια από τις ελάχιστες στην χώρα μας Via Ferrata και μάλιστα σε νησί, καθώς και τις συναρπαστικές αναρριχητικές διαδρομές στα βράχια στο Βουνί και το επάνω Κάστρο. Να ευχαριστήσουμε την αεικίνητη Αριάνα που ποτέ δεν ησυχάζει, για την σχεδίαση και υλοποίηση αυτού του εξαιρετικού ορειβατικού και αναρριχητικού διήμερου στο νησί, αλλά και την πρόσκληση της για να δοκιμάσουμε πρώτοι αυτή την καινούργια εμπειρία. Last, but not least, αγγλιστί, ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον Ιωσήφ για την παρέα, την φιλία του και την τόσο ζεστή φιλοξενία του, στο γεμάτο ενέργεια “ησυχαστήριο του” με την σαγηνευτική θέα στο Αιγαίο.

 

Την φύση της Άνδρου, σαν Advendure, την γνωρίσαμε και την παρουσιάσαμε μέσα από το τρέξιμο σε κάποια από τα πολλά μονοπάτια της, στα πλαίσια του Andros Trail Race. Οι ορειβατικές διαδρομές και διασχίσεις που κάναμε το διήμερο του “Accept the Challenge”, και φυσικά οι αναρριχήσεις μέσω της Via Ferrata στον καταρράκτη της Παλαιόπολης, αλλά και του βράχου στο Βουνί, μας αποκάλυψαν ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο σε αυτό το πανέμορφο κυκλαδονήσι. Σίγουρα θα αποτελέσει μια εντυπωσιακή και ολοκληρωμένη εμπειρία outdoor δραστηριοτήτων, για όποιον .. δεχτεί την πρόκληση στο μέλλον. Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

 

Δημήτρης Τρουπής

 *** Για όποιον θέλει να ζήσει την ορειβατική και αναρριχητική εμπειρία της Άνδρου, μπορεί να επικοινωνήσει με την one foot forward

***  Ο Αλέξανδρος Καραδήμος (οδηγός μας) γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Άνδρου μέχρι τα εφηβικά του χρόνια, όπου μετακόμισε στην Αθήνα και αργότερα στην Ολλανδία για σπουδές γεωλογίας και μουσικής. Μεγαλώνοντας περιτριγυρισμένος από θάλασσα και βουνά ασχολήθηκε με διάφορα αθλήματα όπως σκι, ορειβασία, αναρρίχηση και τρέξιμο. Ως μουσικός συμμετέχει στην τοπική σκηνή της Αθήνας παίζει κιθάρα και συνθέτει μουσική και ήχους για χορό και θέατρο. Είναι κάτοχος πιστοποίησης από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας & Αναρρίχησης, έχει πολλές αναβάσεις στα βουνά της Ελλάδας και της Ευρώπης και είναι παθιασμένος να μεταδώσει την εμπειρία του στη φύση μέσω της καθοδήγησης ομάδων στα βουνά.

 

View this photo set on Flickr

 

Δημήτρης Τρουπής

Κατάγεται από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και ζει μόνιμα στην Πάτρα. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Το τρέξιμο στα μονοπάτια των βουνών και η μεταφορά εικόνων και συναισθημάτων μέσα από τα άρθρα του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο και η πεζοπορία στη φύση είναι μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, μας φέρνει πιο κοντά σε αυτήν και μας κάνει να αγαπήσουμε περισσότερο το περιβάλλον.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Τα θανάσιμα αμαρτήματα του δρομέα", ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από τον Θρασύβουλο Τσίπη, στο @Advendure_Net :… https://t.co/6s9iV3qYoz
"Kilian Jornet Foundation: Μια πρωτοβουλία για την προστασία των Βουνών": https://t.co/GcaxahMGiM https://t.co/aIRClQKuYZ
@kilianj Many congrats for your initiative Kilian. Hope many people will support you and your cause.… https://t.co/OO76baBnuk
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Τα θανάσιμα αμαρτήματα του δρομέα

Kilian Jornet Foundation: Μια πρωτοβουλία για την προστασία των Βουνών

Μπατόν πεζοπορίας COBER

Όλυμπος: Bardotka - Μια διαδρομή περιπέτειας στον Γομαρόσταλο και τη Κόψη Ναούμ!

Νέα Software Updates Smartwatch Suunto 7, ρολογιών Suunto 9, Suunto 5, Suunto 3 & Suunto App!

Ultra Ursa Trail 2020: Ένα υπέροχο photostory!

La Sportiva store στην Κάλυμνο!

Η αρκούδα της καρδιάς μας!

Swiss Peaks Trail: ultra διέξοδος με ελληνικό ενδιαφέρον!

Power Bank Nitecore NB10000 Carbon Fiber: Πολύτιμος ενεργειακός “σύντροφος” στα μονοπάτια!

O Pau Capell δεν κατάφερε να καταρρίψει το ρεκόρ διαδρομής του UTMB!

Αγώνες τρεξίματος: Πόσο «αποστειρωμένους» τους θέλουμε;